|
Bugün mutlu bir gündü benim için. İstanbul Hanımları ile tanıştım. Güzel Sanatlar Sarayı'nda harem müziği sundular sanatseverlere. 1992 yılında Kutsi Ergüner tarafından kurulmuş ve tamamen kadınlardan oluşan Harem Grubu "Mahremiyet mekanının yaratıcılık mekanına" dönüşebileceğini kanıtladılar. Ud, kanun, tanbur, kemençe ve tef eşliğinde Türk klasik musikisi ikram ettiler.
Ben ne sanat eleştirmeniyim, ne de müzik... Ne alaylı, ne de mektepli. Çoğunlukta olduğu gibi, bende de eğitim yetersizliği var. Ama çölün suya hasret oluşu gibi, gönlüm her türlü güzelliğe hasret. Dağarcığımın algılama kapıları ardına kadar açık.
Dokuz şık bayan renk cümbüşü yaratarak sahneye dizildiler. Yarım hilâl halinde. Bir aile, bir takım sanki. Ortada koğuş anası, yaşlı, rütbesi dudak rujunun koyuluğundan belli. Sağında dört bülbül, solunda saz heyeti. Partisyonlar önlerinde.
Kemençe taksimi ile başladı yolculuk. Ardından hep birlikte terennüm eylediler. Müzik ile sözün bütünleşmesini gösterdiler. Büyük bir ahenk içinde. Yüzlerde yumuşak bir tebessüm. Elleri önde bağlı. Nizam, intizam, itaat ve teslimiyet içeren bir duruş sergileniyor. Sadece başlar sallanıyor hafifçe. Bakışlar edalı. Konuşmadan, bakışarak anlaşıyorlar. Delikanlı iken biz de bakardık, Clark atardık kendimizce. Eskide kaldı. Hey gidi dibi delik dünya hey!..
"O güzel endamına ne giyse yakışır, O güzel huylu bütün gece dolaşır" sözleri su şırıltısı gibi ulaştı kulaklarıma.
Biri başlıyor, pas veriyor, pas alan tamamlıyor, devrediyor ve sonra birlikte toparlanıyorlar. Bireyler özel ve güzel, ama grup bireylere egemen. Onlar zamanı ve zevkleri paylaşıyorlar. Boş zamanı zevkle ve akıllıca değerlendiriyorlar. Güzellik üreterek. Sanat yaparak. Sanat mükemmeli arayarak ölümsüzlüğe ulaşma çabası değil midir bir anlamda? Hüzünlü ve özlem dolu. Hep sevgiye ve sevgiliye duyulan hasret var. Bedenler kafeste, ama bakışlar davetkar. "Bir lokma, bir hırka'ya razı değilim," beyaz atlı prens'im gel beni kurtar gibi algıladım ben. Ne dersiniz hanımlar, yanılıyor muyum?
Kolay değil : özgüven eğitim ve ekonomik özgürlükle birlikte gelişiyor. Yoksa parası olan kapatıyor güzelleri. Ve hadım da olsa bir erkek namus bekçisi dikiliyor başlarına. Çünkü sistem kadına güvenmiyor. Adaletin bu mu dünya ? Türk kadını haremde, kafes veya perde arkasında değil, halk huzurunda daha güzel. Kapatmak başarısızlık veya acz ifadesidir.
Yakup YURT
21.11.2004, Brüksel Güzel Sanatlar Sarayı
BO
ZAR
|
